“Gewoon veel geven”

23 december 2025

Thijs Hemmes, oprichter en ruim 25 jaar partner van belastingadvieskantoor HBK, gaat “zijn club” verlaten. Het einde van een tijdperk zou je kunnen zeggen. Maar zo zien Thijs én zijn (bijna) oud-collega’s dat niet. Zijn vertrek moet vooral het begin van een nieuw en succesvol tijdperk inluiden. Voor HBK maar ook voor hem persoonlijk waarin hij zijn rol als of counsel wil combineren met nieuwe avonturen buiten de fiscaliteit. Dat zijn afscheid een bijzonder moment in de geschiedenis van HBK markeert is evenwel duidelijk, en een mooie aanleiding om met hem terug te kijken op zijn tijd bij HBK.

Over het begin, hoe en waarom ben jij destijds voor jezelf begonnen?

Ik werkte nog geen jaar bij Ernst & Young destijds, aan de Schipholweg in Leiden, toen drie collega’s -met veel meer ervaring dan ik- mij “meevroegen” om een eigen kantoor te starten. 27 was ik toen. We hadden nul klanten maar de gezamenlijke ambitie om minder hard te werken voor meer geld, én voor leukere klanten. Dat laatste is altijd wel gelukt.

Je dacht niet, ik ben te jong voor het eigen ondernemerschap?

Nee, ik heb er natuurlijk wel goed over nagedacht, maar na een half jaar was ik wel om. We gaan het gewoon doen. Want heel eerlijk, ik begon me al te vervelen. Dat was het eigenlijk.

Hoe ging dat begin van HBK? Was dat een vliegende start?

We begonnen heel mager. Toentertijd -dat zal nu waarschijnlijk nog steeds zo zijn- was het onbetaalbaar om klanten over te nemen van je oude werkgever. Dus we startten met het ophalen van centjes, om die vervolgens te investeren in bestuurtjes, goede doelen en sponsordoelen. Dat was ons vliegwiel. Iedereen vond het sympathiek dat een partij die nog geen enkele reputatie had al meteen fors losging in het Leidse en in de ommelanden. Daarmee hadden we eigenlijk ook meteen onze formule gevonden om klanten binnen te halen en te houden: gewoon veel geven. Als je dat consequent doet en niet betrapt wordt op foutjes daarin, dan komen ze uiteindelijk vanzelf naar je toe.

Met geven bedoel je netwerken?

Nou ja, netwerken, dat is een beetje raar, want netwerken met visitekaartjes enzo dat vind ik echt onzin. Je moet gewoon geven, met iemand gaan zitten in de kroeg als je hoort dat hij tegen een probleem aanloopt, luisteren en hem echt verder willen helpen. Als je dat nou authentiek doet, dan wordt hij vanzelf klant.

Dat jullie je op Leiden richtten, was dat ook onderdeel van die formule?

Nou, dat was eigenlijk gewoon praktisch. HBK heeft overigens klanten door het hele land hoor. Vanaf het begin al. Ik denk dat zo’n 20% van de klanten in Leiden zit. De rest komt uit de grote Randstad; Amsterdam, Rotterdam. Dat komt gewoon omdat daar veel meer bedrijvigheid is dan in Leiden. Alleen, als je veel avonden weg bent -en ik ben 26 jaar lang vier, vijf avonden per week weggeweest- ja, dan wil je niet naar Amsterdam hoeven rijden iedere avond. Daarom werd Leiden wel het uitgangspunt van alle bestuurtjes en activiteiten buiten mijn werk.

Wat ga je missen?

Het is heel spannend om een bedrijf te leiden, te weten dat alle beslissingen meteen z’n weerslag hebben op jou, je medewerkers, je gezin, je klanten. Dat is spannend, maar vind ik ook wel heel erg leuk. Als je, vaak op basis van je onderbuikgevoel, het schip de goede kant opstuurt dan is dat heel bevredigend. Het is ook bevredigend dat als je op je bek gaat, je zelf kunt corrigeren. Dat je zelf het roer in handen hebt en meteen kan roepen, oké dit gaat niet goed, dit wordt een botsing, ik ga toch nog maar naar links. Nu ga ik bij grote voorkeur natuurlijk nooit naar links, maar soms moet dat hè.

En wat ga je beslist niet missen?

Dat komt op hetzelfde neer als de vorige vraag: de verantwoordelijkheid, maar dan de andere kant van de medaille. Als je met z’n allen bij elkaar bent, op bedrijfsuitje of tijdens een grote borrel ofzo, dan zie je dat er inmiddels tientallen gezinnen tot op zekere hoogte afhankelijk zijn van wat we met het kantoor bereiken. Als je je dan buitengewoon verantwoordelijk voelt voor de acquisitie en voor het wel-en-wee van de mensen, dan kan dat ook wel eens als een grote last voelen. Dus op een gegeven moment is het dan ook wel goed om het rustiger aan te doen en wat meer ‘krentjes te pakken’, zoals ik dat vaak noem.

Krentjes pakken, is dat hoe jij jouw rol als of counsel ziet?

Ik verlaat HBK per 1 januari 2026. Vanaf deze datum kom ik in principe dus niet meer op kantoor maar houd ik mij beschikbaar voor advisering, of counsel. Het is helemaal aan de huidige partners óf en welke krentjes ze mij willen toebedelen. Dat laat ik echt helemaal aan hen. Met krentjes pakken bedoel ik meer mijn persoonlijke ambities. Het diep inhoudelijke werk wil ik niet meer doen want dat vergt voortdurende studie en daar zijn ze op kantoor veel beter in. Ik ben wel iemand die vanuit de heup schietend over het algemeen raak schiet als het om fiscale situaties gaat. Ik vind het ook nog steeds oprecht fijn om de Nederlandse Staat tekort te doen. Zolang het geld zo onzinnig wordt uitgegeven, geniet ik daarvan. Maar de krentjes kunnen voor mij ook buiten de fiscaliteit liggen natuurlijk. Dat ga ik ontdekken, maar vooralsnog stuur ik recht af op het vacuüm. Ik gebruik vaak de metafoor van zo’n sneue zondagmiddag in mijn jeugd. Dat het regende, er per definitie niets op televisie was en dat je je maar moest zien te vermaken. Dan gebeurden er vaak gave dingen. Wie weet gaat dat nu weer gebeuren. Ik zie wel wat er op me afkomt. Voor hetzelfde geld word ik bedolven onder verzoekjes voor bestuurtjes enzo. Misschien vind ik dat wel leuk, ga ik het doen of misschien zeg ik wel, laten we het een jaar niet doen. Ik weet het niet.

Wat hoop je dat er bij HBK niet zal veranderen na jouw vertrek?

Ik hoop dat ze weten vast te houden aan het DNA dat we met z’n allen hebben gecreëerd in de afgelopen jaren. Waar het voor klanten als een warm bad voelt als ze binnenkomen. Waar het voor medewerkers als een warm bad voelt, ook als ze het wat lastiger hebben. De menselijke maat. Dat is in onze branche best uniek. Bovendien wordt er in onze branche nooit iets weggegeven. Ik hoop dat ze dat weten vast te houden, geef maar gewoon dan komt het vanzelf terug.

En wat moet er volgens jou wel veranderen om toekomstbestendig te blijven?

Het kan niet anders dan dat ze nog verder moeten -maar daar zijn ze al volop mee bezig- met AI en dat soort zaken. Nog een goede reden dat ik terugtreed, ik ben iemand van de warme menselijke contacten, als het even kan met een lunch of borrel erbij. Ik ben niet van achter een scherm zitten of slimmer met IT omgaan. Als het bijvoorbeeld gaat over de vraag of ze moeten investeren in een nieuwe cloudomgeving of dat ze hun geld moeten uitgeven aan een extra evenement voor onze klanten, dan wil ik ze niet in de weg zitten.

Welk advies geef jij de partners van HBK graag mee?

Nou, los van het feit dat ze geen advies meer nodig hebben, kunnen ze het denk ik wel voor mij invullen. Ik ben altijd groot voorstander geweest van het investeren in relaties. Geef medewerkers geld om letterlijk één, twee, vijf keer per jaar met klanten te lunchen of te dineren. Omdat je daarmee meer van die klant leert en hem dus nog beter van dienst kan zijn. Het is in ieder geval hoe ik het altijd gedaan heb.

Welke successen uit het HBK-tijdperk staan jou het meeste bij?

Nou ja, nu komt er iets heel ingewikkelds: ik heb eigenlijk nooit bij onze successen stilgestaan. Ik heb het wel eens geprobeerd, omdat ik van een coach begreep, joh, je moet ook je successen vieren, maar ik heb het nooit gedaan. Dus dat betekent dat voor mij die hele route eigenlijk een aaneenschakeling is geweest van altijd beter, scherper, goedkoper, sneller. Dat maakt het lastig om zakelijke successen naar boven te halen. Nu is het natuurlijk wel zo dat ik bij HBK altijd de vrijbrief heb gekregen om echt gewoon duizend uur per jaar “buiten te spelen”. Slag om Leiden, Leiden Culinair, de 3 October Vereeniging, Issoria, Sleutelstad, bestuurtjes, commissariaten… je kan het niet bedenken of ik heb het mogen organiseren en meemaken. Dat heb ik echt te gek gevonden.

Wat was jouw drijfveer om al die activiteiten te doen?

Met name de wetenschap dat je het verschil kan maken. En uiteindelijk versterkt zich dat als je meer bestuurtjes doet, in mijn hoogtijd had ik naast HBK 12 bestuurtjes. Dan kun je zo snel in de haarvaten van “het Leidse” schakelen dat je voor al die partijen waarschijnlijk iets kunt scoren. Dus als de ene geen oplossing voor het ene had en de ander wel, dan is dat heel makkelijk uitwisselbaar. En voor je het weet is dat een versterkend geheel en wordt iedereen er beter van.

Wat heb jij met Leiden eigenlijk?

Nou ja, ik vind Venetië ook wel aardig, maar Leiden is mooier. Ik ben er geboren en getogen, gewoon mijn stadje.

Jij bent ooit uitgeroepen tot de machtigste man van Leiden. Hoe was dat?

Ja in 2010 was dat, 15 jaar geleden. Toen was ik echt een pikkie. Heel ongemakkelijk. Dat ging van INTO Business uit, zij riepen 10 jaar lang, ieder jaar, een man of vrouw tot machtigste persoon van Leiden uit. Ik weet nog toen ik bij de uitreiking op de kansel werd geroepen in de Lakenhal, dat mijn eerste zin was: “Dames en heren, voor wie mij niet kent, ik ben Thijs Hemmes.”. Want ik dacht, wat doe ik hier? Ja, gewoon wel ingewikkeld. Ik weet wel dat ik daadwerkelijk veel verschil probeer te maken -en vaak maak- in het Leidse, dus ik zie het maar als een eerbetoon aan mijn betrokkenheid bij de stad.

Zulk soort erkenning maakte wel dat velen jou als hét gezicht van HBK zagen.

Ja, dat denk ik wel. Dat gaat vanzelf als je veel bestuurtjes doet, maar het kwam ook omdat de andere partners als vrij snel een stap naar achteren deden. Dus ik heb wel de spotlight gepakt ja. Maar als niemand het doet, dan krijg je geen onderneming van de grond. Dus je zal wel moeten.

Hoe erg is het dan als hét gezicht het kantoor verlaat?

Daar heb ik wel een theorie over, omdat het bij de grote kantoren ook zo werkt: je bouwt een onderneming met een groot ego. Je vindt jezelf geweldig, denkt dat je alles kunt en dat roep je ook overal vol zelfvertrouwen. Maar daar bouw je een bedrijf niet mee uit. Dat vraagt om andere karakters. Dan heb je mensen nodig die niet meer alles om zich heen wegdrukken omdat ze persé een punt willen scoren. Je hebt juist mensen nodig die over andere punten nadenken. Ik denk dat die combinatie wel gevonden is in het team dat er nu zit.

Welke eigenschap van jou zullen je collega’s het meest gaan missen?

Dat moet je aan hen vragen. Eigenschap? Weet ik veel. Ik ben ongelooflijk rechtstreeks, direct. Ik denk dat het kantoor dat nodig heeft. Dat is in deze tijd natuurlijk helemaal niet meer zo gebruikelijk, dat je gewoon zegt waar het op staat. Dus ik weet niet of ze het gaan missen of dat ze het juist blij zijn dat ze het kwijtraken.

Ben je bang voor het zwarte gat?

Nee joh, natuurlijk niet. Nu is het natuurlijk wel zo dat ik helemaal cold turkey ga; ik stop bij HBK, ik stop met mijn column voor INTO Business, ik heb mijn laatste vergadering gehad met de raad van commissarissen van Minerva etc. Dat maakt het best spannend, maar ik ben er zeker niet bang voor. Ik verheug me erop. Laten we kijken wat er gebeurt.

Tot slot, heb je nog een boodschap voor het management?

Nou, dat ik buitengewoon veel vertrouwen in ze heb. Met de stille hoop dat ze af en toe denken aan hoe we het ooit voor elkaar hebben gekregen: geven en dan pas nemen. Maar ik heb buitengewoon veel vertrouwen dat zij de tijdsgeest snappen, weten wat er speelt in de wereld. En als ze twijfelen dan zijn ze harte te welkom om mij te raadplegen. Maar veel vertrouwen!